فراق...
بـــوی فــراق مــی دهد این گریه های من
مــــاتــــم گــرفــتــه شـال سیاه عزای من
شـــرمــنـــده ام کـه از غم زینب نمرده ام
آقـــا بــبـخــش، در گــذر از این خطای من
بـــا زعــفـــران شهر خراسان نمی شــود
رنــگــی دهــی امــــام زمان بر حنای من؟
از بــس کــه پای طشت طلا گریه کرده ام
چــیــزی نـمــانــده مثل شما از صدای من
بـــا نــوحـــه هـــای ایــن دهه ی آخر صفر
شـــب هــا چقدر سینه زدی پا به پای من
ای خــــوش حــســاب مـــزد مرا زودتر بده
بــعـــد از دو مــــاه چــــه شد کربلای من؟
سر زنده ام به عشق حسن، خضر گریه ام
این چـشـــم خیس،چشمه ی آب بقای من
من غــصـــه ی بــهـشت خدا را نمی خورم
جــایــی گــرفـته حضرت زهرا(س) برای من
(وحید قاسمی)
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم آذر ۱۳۹۲ ساعت 16:51 توسط رها
|
الهی سینه ای ده آتش افروز